Historia Reformacji to ostatni temat nauki konfirmacyjnej podjęty przez Konfirmantów wiślańskiej parafii. Jego realizacja odbyła się w miejscach związanych z Reformacją i jej czołową postacią ks. dr. Marcinem Lutrem. To właśnie jego śladami – choć w części – postanowiliśmy podążyć.
Naszą podróż rozpoczęliśmy od Eisleben miasta narodzin przyszłego Reformatora. To właśnie tu 10 listopada 1483 r. narodził się Marcin Luter. Obywatele miasta bardzo wcześnie rozpoczęli pielęgnować pamięć jego największego syna w domu jego narodzin: już pod koniec XVII wieku utworzono tam publiczne muzeum dla pielgrzymów. Tym samym dom jest jedną z najstarszych tego typu instytucji w niemieckim obszarze językowym. Dom otrzymał swój dzisiejszy wygląd wskutek prac renowacyjnych po pożarze miasta w 1889 roku. W latach 2005 do 2007 dom został poddany gruntownemu remontowi i rozbudowie. Nowo powstały zespół otrzymał już pięć nagród architektonicznych i awansował tym samym do grupy najczęściej odznaczanych budynków w Saksonii-Anhalt.
Zaledwie kilkadziesiąt metrów od Domu Lutra znajduje się kościół ap. Piotra i Pawła gdzie w Sakramencie Chrztu Świętego powierzono Bogu małego Marcina. Ten fakt znalazł swoje odbicie w symbolicznej chrzcielnicy osadzonej w posadzce kościoła tuż przed ołtarzem. Od wewnętrznej strony chrzcielnicy znajdują się słowa z Ew. Mateusza 28, 19: „Idźcie tedy i czyńcie uczniami wszystkie narody, chrzcząc je w imię Ojca i Syna, i Ducha Świętego”. Eisleben to także miejsce śmierci Lutra, o czym wspomnę na zakończenie. Miastem, które stało się kolebką Reformacji jest Wittenberga.  To tutaj w budynku „Jugendherrberge” przylegającym do Kościoła Zamkowego mieliśmy nocleg. Na drzwiach tego kościoła 31 października 1517 r. ks. dr Marcin Luter przybił owe 95 tez występując przeciw błędnej praktyce ówczesnego Kościoła związanej z handlem odpustami.
To wydarzenie uważa się za pierwszy impuls, który dał początek Reformacji – wielkiemu ruchowi zmierzającemu do odnowy zachodniego Kościoła. Dziś miejsce drewnianych drzwi zajęły drzwi z brązu wykonane w XIX wieku. Powyżej nich znajduje się portal z tympanonem, na którym widnieje malowane przedstawienie Ukrzyżowania, adorowanego przez Lutra i Melanchtona na tle rzeki Łaby i panoramy Wittenbergi. Zanim jednak ks. dr. Marcin Luter przybił owe 95 tez myśli o odnowie Kościoła pojawiły się na Uniwersytecie w Wittemberdze, gdzie Luter był wykładowcą. Nie był sam. Bliskim współpracownikiem Lutra był autor Confessio Augustana - Filip Melanchton. Jego dom znajduje się obok budynku Uniwersytetu. Obecnie poddany jest gruntownej renowacji. Na tej samej ulicy znajduje się także Dom Lutra. Dawniej był to klasztor augustianów zbudowany w 1504 roku. Przez 35 lat był on głównym miejscem działalności Marcina Lutra. Tutaj mieszkał od czasu przybycia do Wittenbergi we wrześniu 1508 roku, początkowo jako mnich, następnie od 1525 roku wraz ze swoją rodziną. Tutaj dokonał swojego „odkrycia reformatorskiego”, tutaj wygłaszał odczyty przed studentami z całej Europy, tu powstały jego pisma, które zmieniły świat. Od 1883 roku Dom Lutra jest otwarty dla zwiedzających, a obecnie stanowi największe na świecie muzeum historii reformacji.
Das Lutherhaus ist ein halbes Jahrtausend alt.  W roku 1505 zamieszkał w Wittenberdze Łukasz Cranach. Był on nadwornym malarzem elekta Fryderyka Mądrego, od którego w 1509 otrzymał tytuł szlachecki. Łukasz Cranach poznał  Marcina Lutra. Jako luteranin  uczestniczył w tworzeniu ikonografii luterańskiej, opierającej się głownie na Piśmie Świętym?  Wykonał też wiele portretów Lutra. Prace Łukasza Cranacha Starszego i jego syna Łukasza Cranacha Młodszego mogliśmy oglądać zarówno w Domu Lutra jak i w Kościele Miejskim w Wittemberdze. Do najbardziej znanych należą obrazy ołtarza w Kościele Miejskim.
Zaledwie kilkanaście metrów od Kościoła Miejskiego znajduje się zabytkowy, pięknie odnowiony, Ratusz Miejski, przed którym stoją dwa pomniki: Marcina Lutra i Filipa Melanchtona.
Marcin Luter przez całe życie utrzymywał bliskie kontakty z hrabstwem Mansfeld. Wielokrotnie wybierał się w podróż do Eisleben, miasta, w którym się urodził, aby wywierać wpływ na jego losy. W czasie swojej ostatniej podróży, której celem było pogodzenie skłóconej rodziny władającej hrabstwem, reformator zmarł 18 lutego 1546 roku. Powyżej rynku w Eisleben znajduje się muzeum, będące obecnie miejscem pamięci śmierci Lutra.
Od 1726 roku budynek uznawany jest oficjalnie za miejsce śmierci Marcina Lutra. Dlatego też w 1863 roku dom został wykupiony przez pruski skarb państwa, który urządził w nim miejsce pamięci. Od tego czasu centralne punkty stanowią pomieszczenia wymieniane w opisach wydarzeń związanych ze śmiercią Lutra: pokój, w którym prowadzone były pertraktacje, izba sypialna i pomieszczenie, w którym Luter umarł. W chwili obecnej dom jest zamknięty, budynek jest remontowany i powiększany dla potrzeb kompleksu muzealnego. Jego ponowne otwarcie przewidywane jest na rok 2012. Będzie to miejsce refleksji nad życiem i dziełem Lutra, nad sprawami egzystencji i nadziei, jaką mamy w zmartwychwstałym zbawicielu Jezusie Chrystusie.
Zwiedziliśmy także Lipsk, miasto, w którym żył i komponował Jan Sebastian Bach.
Fraunekirche w Dreźnie, NiemcyBył  kantorem w kościele św. Tomasza od końca maja 1723 i funkcję tę sprawował do śmierci. Ta praca wymagała nie tylko nauczania śpiewu w szkole przykościelnej, ale też systematycznego dostarczania muzyki do dwóch głównych kościołów Lipska. Ponieważ Bach był człowiekiem pobożnym, preferującym w swojej twórczości muzykę religijną, pisaną ku większej chwale Bożej, podjął się komponowania na każdy tydzień nowego utworu o charakterze religijnym. Praca zaowocowała powstaniem wielu znakomitych utworów, z których przeważająca część zachowała się do dziś. Większość z systematycznie komponowanych kantat zawiera fragmenty czytań Biblii przeznaczonych na dany tydzień. Lipsk i Kościół ewangelicki maja swój wkład w najnowszą historię Niemiec.  Kościół ewangelicki w dużym stopniu przyczynił się do powstania opozycji w NRD, udzielając poparcia jej działaczom i umożliwiając im organizowanie spotkań. Szczególnie aktywny był pod tym względem kościół św. Mikołaja w Lipsku. Od 1982 w każdy poniedziałek odprawiano w kościele nabożeństwa (tzw. Montagsgebeten) w intencji pokoju. Nabożeństwa te zaczęły się przekształcać w demonstracje a 9 października 1989 demonstranci wyszli na ulice domagając się demokracji, wolnych wyborów, wolności podróżowania, zjednoczenia Niemiec i zapoczątkowując w ten sposób upadek reżimu komunistycznego w NRD. W drodze powrotnej zatrzymaliśmy się w Dreźnie. Głównym celem był Freuenkirche.
Frauenkirche w Dreźnie to barokowy luterański kościół znajdujący się na drezdeńskim Neumarkt. Ta monumentalna świątynia to jeden z najbardziej znanych i rozpoznawalnych w Europie zabytków protestanckiej architektury sakralnej. Obok katedry w Strasburgu jest to największy na świecie budynek wzniesiony z piaskowca, jego kopuła to najokazalsza tego typu konstrukcja wykonana z kamienia wśród kościołów leżących na północ od Alp. Frauenkirche wzniesiono w latach 1726-1743. Podczas II wojny światowej został w wyniku alianckich bombardowań miasta w nocy z 13 na 14 lutego 1945 bardzo poważnie uszkodzony i zawalił się ostatecznie rankiem 15 lutego. Za czasów NRD pozostał trwałą ruiną służącą za pamiątkę okropieństw wojny. Dopiero w 1985 zdecydowano o jego rekonstrukcji, jednak prace rozpoczęto dopiero po upadku muru berlińskiego w 1989. Trwającą w latach 1994-2005 odbudowę pomagały sfinansować Dresdner Bank, towarzystwa miłośników miasta oraz indywidualni darczyńcy z całego świata. 30 października 2005 kościół został ponownie konsekrowany i otwarty dla turystów. Z pomnika wojny przeistoczył się w symbol pojednania. Wyjazd dostarczył nie tylko wielu nowych wrażeń ale także nowej wiedzy na temat historii Reformacji i historii Kościoła.