Koło Pań naszej parafii wyjechało na doroczną wycieczkę.

Tym razem na teren trzech wojewódzw: sandomierskiego, lubelskiego i zamojskiego.  

Pierwszym obiektem, który zwiedziliśmy to perła architektury renesansowej – forteca w Baranowie Sandomierskim położona w nizinie dolnej Wisły. Stamtąd udaliśmy się do Sandomierza. Większość zabudowy wraz z historycznym centrum, które zwiedziliśmy znajduje się na lewym brzegu Wisły. Dla większości miasto kojarzone jest z serialem „Ojciec Mateusz”. Trafiliśmy na ekipę filmową, która kręciła zdjęcia do kolejnych odcinków. Dla nas ewangelików Sandomierz ma dwa akcenty:  

- pierwszy to Ugoda sandomierska z 1570 r. Porozumienie zawarte pomiędzy wyznaniami reformowanymi w I Rzeczypospolitej: luteranami, kalwinami oraz braćmi czeskimi. Intencją była wspólna obrona przed kontrreformacją i zaprzestanie walk między różnymi wyznaniami protestanckimi. Postanowiono uznawać wzajemnie sakramenty oraz kaznodziejów, planowano też wspólne synody. Ugodę sandomierską uważa się za pierwszy akt ekumeniczny w Europie.  

- drugi akcent to obraz Łukasza Cranacha Starszego w Muzeum Diecezjalnym. Łukasz Cranach Starszy od 1505 r. zamieszkał w Wittenberdze  gdzie był  nadwornym malarzem księcia-elektora Fryderyka Mądrego. Był związany z Kościołem Reformacji oraz z samymi Reformatorami. Na ślubie Marcina Lutra z Kathariną von Bora Cranach wraz z żona byli ich świadkami. Cranach był również ojcem chrzestnym pierwszego syna Lutra – Johannesa. Ponadto artysta zaprzyjaźnił się z Philippem Melanchtonem, który częstokroć był portretowany przez artystę.  

Przewodnicy nie wspominają o tych dwóch akcentach związanych z Reformacją.  

Kolejne miasta, które mogliśmy zwiedzić to: Kazimierz Dolny, Lublin oraz Zamość. W Lublinie odwiedziliśmy parafię Ewangelicko-Augsburską, o której opowiedział ks. Grzegorz Brudny. W drugiej połowie XVI w. ewangelicy założyli na terenie Lubelszczyzny kilkadziesiąt parafii. A pierwsza w Lublinie powstała w roku 1570. Jednak ze względu na fakt, iż w pierwszej połowie XVII w. dom modlitwy był kilkakrotnie burzony podczas tumultów, a ewangelicy doświadczali przemocy, ówczesna społeczność ewangelicka w 1627 r. zdecydowała się przenieść do pobliskich Piask. Miasto Piaski o tradycji sięgającej początków XV w. stało się odtąd na tyle ważnym centrum ruchu ewangelickiego, iż uzyskało nazwę Piaski Luterskie. Oddziaływanie myśli Oświecenia spowodowało podjęcie budowy nowych świątyń: w latach 1783-1785 w Piaskach swój kościół wznieśli ewangelicy reformowani, a ewangelicy augsburscy w Lublinie. Ci ostatni w roku 1780 otrzymali od ówczesnych władz miejskich świadectwo, iż zakupiony od Emila Łaskarzewskiego przez parafię luterańską grunt, zwany dawniej Trypolszczyzną (później placem Bazyliańskim) jest oddalony od kościołów rzymskokatolickich o 200 łokci. Taki wymóg obowiązywał w stosunku do lokalizacji kościołów ewangelickich. Posiadając to świadectwo, ewangelicy otrzymali przywilej królewski na budowę kościoła, który został wydany przez króla Stanisława Augusta 25 sierpnia 1784 roku. Do budowy kościoła przystąpiono w następnym, tj. w 1785 roku, a ukończono go w 1788 r.  

Wyjazd to wiele nowych doświadczeń, informacji ale też czas budowania wspólnoty poprzez śpiew, modlitwę, rozważanie Słowa Bożego i rozmowy.  

Podróżowaliśmy autokarem firmy WISPOL zaś program i jego realizacje zapewniło biuro turystyczne Lipsa Travel.

ks. prob. Waldemar Szajthauer